Söylenen sözden bile daha gerçekçi olunan bir an vardır bence insanda.
Kim der ki; “Ben uyumadan önce uzanırken, düşündüğüm şey yalan”
Katil de olsan, kahraman da; doğru da olsan yanlış da,
O an gerçekten sana ait olan bir şeyi düşünürsün.
En iyi dostun kendindir o esnada. Ona kendini anlatırsın açık açık.
Aynı duyguyu her zaman kendisinde yaşadığım bir kaç sihirbaz var civarımda.
Uyumak üzere miyim,
Bu bir rüya mı ?
Hala düşünmemeyi düşünürken ki hayal ettiğin yerlerde düşünmemeyi düşünüyorsan; düşünmemeyi düşünüp de başaramadığın düşünde mi olacağımı düşünüyorum. Eğer yanılmıyorsam her zaman hayalini kurduğun yer benim yanım. Orası değil.
Benim 81 yaşındaki nenem “değer bilmek” cümlesinin ne anlama geldiğini bilmez.
Ama daha genç yaştaki hemen herkes bilir bu cümlenin ne demek olduğunu.
Benim 81 yaşındaki nenemin değer göstermediği bir insana hiç rastlamadım ben.
Daha genç yaştakilerde ise hep değer bilmeyenlere rastladım.
Peki neden değer bilmeyiz ki biz. Nenem neden değer bilir ?
Çok mu okuyoruz her şeyi, çok şey mi öğrendik ?
Öğrendiklerimiz çok mu değerli, ya da nenemin öğrenmedikleri mi çok değerli ?
Seni değerlendirmek,
Kimin haddine ?
Benim mi, kendinin mi ?
Kendininse şayet, lafım yok zaten söyleyecek.
Yok eğer bana düşüyorsa seni değerlendirmek,
Ne vaktim var ne de lafım sana söyleyecek.
Ezeli sırları ne sen bilirsin ne de ben Ey dünyanın işinden haberi olmayan sen yoksun Medresede söz vardır tekkede de hal Bugün zevk etmek elindeyken zevkine bak Ömer Hayyam
Bu muammayı ne sen okuyabilirsin ne de ben
Perde ardında sen ben dedikodusu var amma…
Perde kalktı mı ne sen kalırsın ne de ben
Dünya esen yel üstüne kuruldu..
Varlığımız iki yokluk arasındadır
Çevrendekilerde hiçdir sen de bir hiçsin
Fakat bu aşk sözden de dışarıdır halden de
İster şeriat müftüsü ol ister şehir vaizi
Aşk mahkemesine gelindi mi dilsiz kesilir
Yarını düşünmen beyhude bir heves
Bir çok kişiden arda kalanlar
Sana da kalmayacak sen de göçüp gideceksin…
